Al dat geknik vertelt je helemaal niks.

Jij, of de orthopedagoog, of de medisch specialist heeft verteld hoe belangrijk het is. En daarna nog een keer. Je voelde het eigenlijk al, maar ja, het team zei niks. Geen vragen, of alleen de bekende. Je hebt ze geëmpowerd en gezegd dat je erop vertrouwt dat ze het kunnen.

En jij maar je best doen. En je team maar knikken.
Of iemand begint over de werkdruk, en 'poef' weg is het gesprek over wat jij inbracht en daar zitten jullie dan...

Allemaal met de beste intenties, en niemand schiet er een kloot mee op. Behalve die ene overijverige collega die het weer op haar schouders neemt.

Een dag, week of maand later staat alles nog precies zoals het stond. En wat doe je dan? Je legt het nog een keer uit.
Maar geloof me. Dat gevoel tijdens het overleg had je niet voor niks. Al dat geknik vertelt je helemaal niks over wat er echt binnenkomt. Je twijfelt terecht of je het goede doet. Of je het team er écht mee helpt.

Lees vooral mijn whitepaper over het goede doen voor je zorgteam maar ook vast een snelle tip:
Morgen in je overleg, zodra het weer stil wordt, benoem je dat gewoon hardop: “Herkennen jullie dat het stil blijft? Het effect is dat ik geen idee heb hoe mijn woorden bij jullie binnenkomen. Wil iemand me helpen en even in eigen woorden zeggen wat er nu blijft hangen en waar ik nog te vaag ben?” En dan wacht je. Ook als het ongemakkelijk wordt.

Je neemt schuld (misschien ben ik te vaag?). Kwetsbaarheid én je nodigt specifiek uit tot terughoren wat blijft hangen.

Herken je jezelf hierin? In de eerste reactie staat mijn whitepaper “Doe ik het goed als leidinggevende?”.